Saturday, March 13, 2010

முடிவுறா கனவுகள்



கருப்பு,வெள்ளை நிறத்திலான
முடிவுறா கனவொன்றின்
முடிவினைத் தேடி
அடர் கானகமொன்றில் புகுந்தேன்..

இருள் கொடிகள் படர்ந்திருக்கும்
வானுயர் மரங்கள்,
பச்சையத்தை உதிர்த்துவிட்டு
கருமையை பூசியிருக்கும் சருகுகள்,
இருளை குடித்து,இருளை சுவாசித்து,
இருளை வெளியேற்றும் கானக பட்சிகள்,
இருளின் குளுமையை வனமெங்கும்
இறைத்து திரியும் கருப்புநிலா...

கனவின் பாதையில் உட்புக,உட்புக
கண்களில் உணர்ந்ததெல்லாம்
இருளின் பிம்பங்கள்.

அடர் வனமெங்கும் அறுந்து
சிதறியிருக்கும் நினைவுக் கண்ணிகளை
சேகரித்து கோர்த்து முடிக்கும் முன்,

உதிக்க துவங்கியிருந்தது
வெள்ளைச்சூரியன்.



Share/Bookmark

2 comments:

முரளிகுமார் பத்மநாபன் said...

கருப்பு நிலாவிற்காக வலிய வந்ததுபோல இருக்கு இந்த வெள்ளை சூரியன், மத்தபடி கவிதை நன்று. :-)

Sindhan R said...

வெளிச்சம் வந்தபிறகு நினைவுக் கண்ணிகள் பயந்தா ஓடிவிடும் .. சேகரித்து முடிக்க வேண்டியதுதானே? .. ஹா ஹா .. ;)

Post a Comment