Tuesday, July 13, 2010

ஆகு பெயர் -(பாகம்-9 )

மகிழ்ச்சி, உற்சாகம், சந்தோஷம், நிம்மதி என மனிதனுக்கு என்னென்ன நேர்மறையான உணர்வுகள் ஏற்படுமோ அனைத்தும் ஒருங்கே என் மனதில் தோன்ற, ஸ்வாதியிடமிருந்து வந்த குறுஞ்செய்தியை மீண்டும்,மீண்டும் படித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு மனிதனின் வாழ்வை தொடர்ந்து முன்னோக்கி செலுத்துவதில் முக்கிய பங்காற்றுவது அவன் பெரும் அங்கீகாரங்களே ஆகும், அதுவும் தனது அன்பிற்கான அங்கீகாரத்தை பெறுவது மிக முக்கியமானதாகும். அத்தகையதொரு அங்கீகாரத்தை நீண்ட அகப்போராட்டதிற்கு பிறகு பெற்றாகிவிட்டது, இதுவரை பெற்ற பிறந்தநாள் பரிசுகளில் மிகச்சிறந்த பரிசு ஸ்வாதியின் அன்பை பெற்றதுதான் என தோன்றியது. மணி பண்ணிரெண்டை தாண்டியும் நண்பர்களிடமிருந்து பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் குறுஞ்செய்திகளாக வந்து கொண்டிருந்தது. அனைவருக்கும் நன்றியை பதிலாக அனுப்பிவிட்டு, பிரேமிற்கும் ஒரு குறுஞ்செய்தியை அனுப்பிவிட்டு உறங்க முயற்சி செய்யத்துவங்கினேன்.

இதுவரையில்லாத அளவு மிக நீண்டதாகவும், இன்பமானதாகவும் அமைந்த நேற்றைய இரவு, மெல்ல,மெல்ல நகர்ந்து புதிய திசையை நோக்கி பயணிக்கும் எனது நாட்களின் முதல் விடியலை கொண்டு வந்தது. பெரும்பாலும் பணிச்சுமைகளினால் நாடு இரவில் உறங்கச்சென்று, காலையில் தாமதமாக எழும் வழக்கமுடைய எனக்கு இன்றைய விடியல் வழக்கத்தைவிட விரைவாகவே வந்திருந்தது, ஒரு சிறிய உறக்கத்தின் கால இடைவெளியில் வாழ்க்கையே வண்ணமயமாகிய மகிழ்ச்சி எனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் பிரதிபலித்தது.

கல்லூரி காலத்திலிருந்தே ஆடைகள் உட்பட நான் உபயோகப்படுத்தும் அனைத்து பொருட்களையும் நானே வாங்கிக்கொண்டாலும், பிறந்தநாளில் மட்டும் அப்பாவும்,அம்மாவும் வாங்கி வைத்திருக்கும் ஆடைகளையே அணிவது வழக்கம், அக்காவின் திருமணத்திற்கு பிறகான கடைசி மூன்று பிறந்தநாட்களிலும் இவ்வழக்கம் மாமா எடுத்துவரும் ஆடைகளுக்காக மாறியிருந்தது. இவ்வருடமும் ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே அக்காவும்,மாமாவும் விடுமுறைக்காக இங்கு வரும்போது புதுத்துணிகளுடன் வந்துவிட்டனர்.ஸ்வாதி எனக்காக முதன்முதலாய் வாங்கியிருக்கும் சட்டைக்காக வழக்கத்தை மாற்றுவதா? வேண்டாமா? என்ற குழப்பத்திலேயே கிளம்பினேன், மாமா எடுத்து வந்த ஆடையை அணியாததைக் கண்ட அக்கா,

என்னது பழைய துணியையே போட்டிருக்கே?உன்னோட பிறந்தநாளையே மறந்துட்டயா?

மறக்கல..பிரேம், துணியெடுத்து வச்சிருக்கேன் கடைக்கு வாடா'ன்னு போன். அப்படியே அங்கிருந்து கோவிலுக்கு போறோம்.

அதிசியமாயிருக்கு கோவிலுக்கெல்லாம் போறேன்னு சொல்ற..அதுசரி துணி எடுத்தா வீட்டுக்கு கொண்டுவரமாட்டான..கல்யாணம் பண்ணினதுக்கப்புறம் ஆளையே பாக்கமுடியல..நல்லாயிருக்கானா?

ம்ம்..நல்லாயிருக்கான், அவனுந்தான் கோவிலுக்கு வர்றான்.!

பிரேம் கோவிலுக்கு வர்றானா.?அப்பவே நினைச்சேன் நீ பொய் சொல்றியோன்னு..அவன் எப்போ கோவிலுக்கு போனான்,கல்யாணத்தையே கருப்பு சட்டைய போட்டுகிட்டுதான் பண்ணினான்..ஒரு நாலஞ்சு மாசமாவே ஒரு மாதிரிதான் சுத்திட்டு இருக்கியாமே..உண்மையை சொல்லு...

அது..சும்மா என் கூட வர்றான், சாமி கும்பிட வர்றல..!

அப்படியா,சாமி கும்பிடாட்டி பரவால்ல,,பூஜையாவது பண்ண சொல்லு,ஹ,ஹா...எப்படியோ, நல்ல சமாளிக்க பழகிட்டே!

அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல.!

நம்மை விட புத்திசாலிகளிடம் பேசும்போது 'எச்சரிக்கை'யாகவும், முட்டாள்களிடம் பேசும்போது 'அதிக எச்சரிக்கை'யாகவும் பேசுவது நல்லது, என்னை விட அக்கா புத்திசாலி என்பதால் சிறிது எச்சரிக்கையாக பேசியிருந்தாலே போதும், ஆனால் தேவையில்லாமல் உளறி மாட்டிக்கொண்டாயிற்று இனி என்ன காரணம் சொல்லி சமாளிக்க முயன்றாலும் அக்காவை நம்பவைக்க முடியாது என்று தோன்றியது. மேலும் எப்படியும் அப்பாவிடம் இவ்விசயத்தை சொல்ல அக்காவின் உதவியைத்தான் நாட வேண்டும், எனவே இப்போது சொல்வதும் ஒருவகையில் நல்லதுதான் என முடிவு செய்து ஸ்வாதியை பற்றியும், எங்கள் காதலை பற்றியும் சுருக்கமாக கூறினேன்.

ஓகோ,அப்போ சார் ஜோடியாத்தான் கோவிலுக்கு போறீங்க..ஆமா லவ் பண்றதுக்கெல்லாம் உனக்கு நேரமிருக்கா?

ம்..அவ கூடத்தான் போறேன்..ஆனா தனித்தனி பைக்ல, எனக்கு டைம் ஆகிடுச்சு, நா கிளம்பறேன்.!

பொண்ண பத்தி சொன்ன ஒ.கே..யாரோட பொண்ணு, வீடு எங்க? இதெல்லமாவது சொல்லிட்டு போடா!

கோவிலுக்கு போயிட்டு வந்து எல்லா விபரமும் சொல்றேன்..இப்போதைக்கு யார்கிட்டயும் சொல்ல வேண்டாம்.

சரி,சரி பார்த்து, கவனமா போயிட்டு வா..

எப்படியோ அக்காவிடமிருந்து தப்பி பிரேமின் ஃபிரவுசிங் சென்டரை அடையும் போது மணி ஒன்பதைத் தாண்டியிருந்தது. காதலில் முதல் நாளே தாமதமான பட,படப்பில் உள்ளே நுழைந்த என்னை அதே பட,படப்புடன் பிரேம் எதிர்கொண்டான்,

டேய், உனக்கெல்லாம் ஒரு பொண்ணு சட்டை எடுத்து கொடுத்து, கோவிலுக்கு வரச்சொன்னா, அதுக்கு கூட லேட்டாதான் வருவியா?

வீட்ல, அக்கா ஒரு சின்ன விசாரணைக் கமிசனே வச்சிட்டா, அதான் கொஞ்சம் லேட் ஆகிடுச்சு, சரி சட்டை எங்கே?

சட்டை இருக்கட்டும் ,நா ஒன்னு அத தின்னுட மாட்டேன் இந்தா..ஆமா,,உன் மொபைல் என்னாச்சு, போன் பண்ணினா லைனே போகலையாமே?

அப்போதுதான் கைப்பேசியை எடுத்து பார்த்தேன், சார்ஜ் இல்லாமல் தற்காலிகமாக இறந்திருந்தது. கிட்டத்தட்ட எனது சுவாசமும் சில நொடிகள் நின்று மீண்டும் இயங்கியது. இவ்வளவு கவனக்குறைவாக இதுவரை இருந்ததில்லை,

சார்ஜ் இல்லாம ஆஃப் ஆகியிருக்குடா, கவனிக்கல..

சரி விடு, உள்ளே போய் சட்டைய மாத்திட்டு கோவிலுக்கு கிளம்பு, ஸ்வாதியும், இன்னொரு பொண்ணும் இங்க வந்து மெதுவா போயிட்டு இருக்கோம், நீ வந்ததும் நேர 'அய்யன் கோவிலு'க்கு வரச் சொல்லிடுங்க'ன்னு சொல்லிட்டு இப்போதான் போறாங்க, நீ கிளம்பு !

பத்து நிமிஷம் கூட காத்திருக்க கூடாதா..? என்று மனதில் எண்ணிக்கொண்டே அருகிலிருந்த காலி கேபினுக்குள் நுழைந்து சட்டையை மாற்றினேன். மிகச்சரியாக எனக்கு பொருந்தியது,மேலும் நான் வழக்கமாய் வாங்கும் சட்டையின் விலையில் மூன்று சட்டை விலைகளை ஒன்றாக,இந்த ஒரே சட்டை கொண்டிருந்தது.

டேய், நான் கிளம்பறேன்..திரும்பி வரும்போது இங்க வர்றேன்..!

அட, சட்டை கலக்கலா இருக்கு, இதுக்கே தனியா ஒரு பார்ட்டி வச்சிடு.. பிரேம் சட்டை பற்றி புகழ்ந்து கூறியதை கூட நின்று கேட்காகமல் வேக,வேகமாய் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு அய்யன் கோவிலை நோக்கி விரைந்தேன்..


தொடரும்...



ஆகு பெயர் (பாகம்-8 )
Share/Bookmark

0 comments:

Post a Comment