Wednesday, July 28, 2010

நீ, முத்தம், மழை..



வறண்டிருக்கும்
நதியொன்றின் கரையில்
நீருக்கலையும் என் வேர்களுக்கு
ஊழிப்பெருக்காய் நீ..


எனது முத்தங்களின்
மோகக்குளிரை
தாங்காமல் நீ
என்னிடமே
சரணடையும் போது,
தரத் துவங்குகிறேன்

கத,கதப்பான முத்தங்களை...


பெருங்குரலெடுத்து அலறும்
என் காமம்
காற்றின் காதுகளை
தீண்டும் போதெல்லாம்,
வெடித்துப் பொழிகிறதுன் மேகம்.


Share/Bookmark

7 comments:

VELU.G said...

அருமை நண்பரே தொடருங்கள்

முரளிகுமார் பத்மநாபன் said...

ம்ம்ம் இப்போ காதல் கலை கட்டுது,திருச்சொல்லில்

Sivaaa said...

முதலும் கடைசியும் ( i mean கவிதை ) எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. முத்தக் கவிதையில் எதுவோ ஒன்று குறைவதாக நினைக்கிறேன்.

ஆதவா said...

அருமைங்க..

முதல் கவிதையும் மூன்றாம் கவிதையும் இன்னும் நன்றாக இருக்கிறது.
கடைசி கவிதை, பெருங்கவிதையின் கிளைக்கவிதை போன்று உள்ளது.

சே.குமார் said...

அருமை நண்பரே தொடருங்கள்

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

நன்றி வேலு, முரளி,சிவா, ஆதவா, குமார்.

சிகரம் பாரதி said...

Superb poem. Arumai. Thodarungal, thodargirom. Pls visit my site:
http://newsigaram.blogspot.com

Post a Comment