Thursday, October 14, 2010

மூழ்காத பிரியங்கள்



ஓடும் நதியில் நிழலுதிர்த்து,
வீசுங்காற்றில் சுகந்தபரப்பும்
செண்பகமரத்து பூ நீ..

நடைபாதை சிறுவர்கள்
எறிந்து விளையாடும்
படித்துறை கூழாங்கல் நான்,

மாயச் சிறுவனொருவன்
உனை நோக்கி, எனை வீசியதில்
ஆற்றில் உதிர்ந்த நீ,
ஏகாந்த உலாச்செல்வாதாய் எண்ணி
துணைக்கு எனை அழைத்தாய்..

சென்று சேருமிடம்
உப்புக்கடலென்பதை
அறியாமல் உலாச்செல்லும்,
மூழ்காதவுனை பின் தொடர
ஆற்றில் இறங்கிய நான்
மெது,மெதுவாய்
மூழ்கத்துவங்கினேன்
பிரியங்களை வெளியேற்றியபடி..



Share/Bookmark

7 comments:

சங்கவி said...

..மாயச் சிறுவனொருவன்
உனை நோக்கி, எனை வீசியதில்
ஆற்றில் உதிர்ந்த நீ,
ஏகாந்த உலாச்செல்வாதாய் எண்ணி
துணைக்கு எனை அழைத்தாய்..

அழகான வரிகள்...

க.மு.சுரேஷ் said...

//மூழ்காதவுனை பின் தொடர
ஆற்றில் இறங்கிய நான்
மெது,மெதுவாய்
மூழ்கத்துவங்கினேன்
பிரியங்களை வெளியேற்றியபடி..//

எண்ண அலைகல் மட்டும் பின் தொடர்கிறது.... ??


அருமையாக உள்ளது. வாழ்த்துகள்.

எஸ்.கே said...

மிக அழகாக சிறப்பாக உள்ளது!

ஆரண்யநிவாஸ் ஆர் ராமமூர்த்தி said...

அழகாய் ஒரு கவிதை...

சைக்கிள் said...

நிறைய முறை வாசித்தபின் கவிதையின் துயர் ஒளி பெறுகிறது.நல்ல கவிதை.

சுந்தரா said...

அழகான கவிதை!

ஜோதிஜி said...

தீபாவளி வாழ்த்துகள் நண்பரே.

Post a Comment