Monday, November 22, 2010

முகமற்ற நினைவுகள்


அடர் மனிதக் கானகத்தில்
திசைகளை தொலைத்து,
திக்கற்று அலைகிறது
என் நினைவுகள்..

அடர் மௌனம் கொண்டு
முகத்தை மறைத்திருக்கும்
நீ, வேர்களாக மறைத்து
கொள்கிறாய் மனதை

வேர்களும் பூக்கும்
என்ற நம்பிக்கையில்
தொலைந்த தன் முகத்தைத் தேடி
கானகமெங்கும் அலைகின்றது
முகமற்ற என் நினைவுகள்..


Share/Bookmark

6 comments:

Vel Kannan said...

அருமை ... ஏதோ ஒன்றை விட்டு செல்கிறது கவிதை கனமாய்

ஆதவா said...

முகமற்ற நினைவுகள் என்பது மிகச்சரியான வார்த்தை தேர்ந்தெடுப்பு.
கவிதையும் பின்னலும் வார்த்தைகளும் மிக நன்று...

கவிதை படித்து வரும் போதே நான் வேறு விதமாகவும் நினைத்தேன்... அதாவது
அந்த இறுதி பாராவில்

வேர்களும் பூக்கும்
என்ற நம்பிக்கையில்
மறைத்த உன் முகத்தைத் தேடி
கானகமெங்கும் அலைகின்றது
என் நினைவுகள்..

இந்த மாற்றம் எனக்கு ஏற்பட்டதேயொழிய, நீங்கள் எழுதிய வரிகளே நன்றாக இருக்கிறது!!

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

நன்றி வேல்கண்ணன்
நன்றி ஆதவா..உங்கள் வரிகளும் பொருத்தமாய் இருக்கிறது

க.மு.சுரேஷ் said...

//வேர்களும் பூக்கும்
என்ற நம்பிக்கையில்
தொலைந்த தன் முகத்தைத் தேடி
கானகமெங்கும் அலைகின்றது
முகமற்ற என் நினைவுகள்.//


”நம்பிக்கை தான் வாழ்க்கை தொடரட்டடும்
தேடல்.”
வாழ்த்துக்கள்..

Nithyaswarna said...

'வேர்களும் பூக்கும்
என்ற நம்பிக்கையில்'

- Awesome lines :)

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

Thanks suresh
Thanks nithya

Post a Comment