Friday, January 21, 2011

உருக்கொளல்


இரவுகளின் வெப்பம்
மெல்ல வடிகிறது

வெப்பமற்ற பெருவெளியில்
நின்றுருகும் பனிக்கட்டியாய்
மனம் மெல்ல,மெல்ல
உருகி,உருக்கொள்கிறது
விடியலின் மென்பனியாய்,
மலரும் பூக்களின் சுகந்தமாய்,
பறவைகளின் கானங்களாய்,
சோம்பல்முறிக்கும் மரங்களாய்.

உருக்கொள்வதின் உவகை
துருவங்களின் பனியாய் உறைய
மெல்ல,மெல்ல வடிகிறது
இரவுகளின் வெப்பம்


Share/Bookmark

6 comments:

ஜோதிஜி said...

எல்லோருமே உயிர்மை ரேஞ்சுக்கு எழுதினா எங்களைப் போன்றவர்களின் பாடு?

Vel Kannan said...

முதல் இரு வரிக்குள் தான் எத்தனை புரிதல் எத்தனை அழகு. மிகவும் பிடித்திருக்கிறது இந்த கவிதை இந்த tone நண்ப

Vel Kannan said...

அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை ஜோதிஜி
முதல் வரி இரவின் வெப்பத்திற்கும்
இறுதி வரி இரவின் வெப்பத்திற்கும்
நிதானமாக பயணித்து பாருங்கள்
இளவெப்பம் உங்களின் கண்கள் ஏறும்

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

நன்றி ஜோதிஜி
நன்றி வேல்கண்ணன் சார்

சிவகுமாரன் said...

வேல்கண்ணன் சொல்வது மாதிரி இரவின் வெப்பத்திற்கிடையே பயணித்துப் பார்க்கையில் உண்மையில் உருக்கொள்கிறது உவகை.

Melissa said...

Please remove my copy-right protected image. Thank you.

Post a Comment