Wednesday, March 2, 2011

தகிப்பு


கோடை இருளாய்க் கவிந்திருந்த
தனிமை, அறையெங்கும்
வெந்து தகிக்கிறது
அமிலந்தெறிக்க உழலும் காற்று,
வெளியேற வழிகளின்றி
வெம்மை படர சுவர்களில்
படியத் துவங்குகிறது
சுழலாத கடிகாரத்தின் சிறு
இடுக்கொன்றில் உள்நுழைந்த
சுவர்ப்பல்லி வெளியேறும்
வழிகள் தேடி உழன்று தவிக்கிறது
வெளியேறும் பெரு வழிகள்
இருளில் மறைந்திருக்க
மீண்டும், மீண்டும்
கண்ணாடிச்சுவர்களில் மோதி
உழல்கிறது பல்லி



Share/Bookmark

5 comments:

குட்டிப்பையா|Kutipaiya said...

அருமை!!!

ஜோதிஜி said...

கொஞ்சம் இயல்பாய் சாதாரண விசயத்தைப் பற்றி ஒரு கவிதை எழுதுங்க. அடுத்த முறை வரும் போது இருக்கனும்.

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

நன்றி சீதா
நன்றி ஜோதிஜி..கண்டிப்பாக எழுதுகிறேன்

Vel Kannan said...

எனக்கு இந்த வடிவும் வார்ப்பும் பிடித்திருக்கிறது நண்பா

sis said...

தனிமை எனும் கொடுமை பற்றிய உங்கள் பார்வை அருமை.

Post a Comment