Thursday, June 9, 2011

அதனதன்


வெண் பளிங்கு உருகி, வழிந்து
ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது நதியாய்.
கரையோரத்து நாணற்புற்கள்
காற்றிலும் , நதியிலும் மாறி,மாறி
நீந்திக் கொண்டிருக்கின்றன களிப்புடன்.
நாணலின் களியாட்டத்தை காணாத
உள்மறைந்த நாணலின் வேர்,
மண்ணை இறுக பற்றிக்கொண்டே
முன்னேறுகிறது நீர்த் தடங்களை
நோக்கி..
காற்றை துணைகொண்ட மோகத்தில்
வெள்ளத்தில் அமிழ்ந்தாலும்
நாணலின் உயிர், வேர் உறிஞ்சும்
சிறு துளி நீரில்தான்.
வேர்களின் நம்பிக்கையில் நாணலும்
நீரின் நம்பிக்கையில் வேர்களும்
நீந்துகின்றன..அதனதன் போக்கில்

Share/Bookmark

5 comments:

முனைவர்.இரா.குணசீலன் said...

சிறு துளி நீரில்தான்.
வேர்களின் நம்பிக்கையில் நாணலும்
நீரின் நம்பிக்கையில் வேர்களும்
நீந்துகின்றன..

அருமை.

முனைவர்.இரா.குணசீலன் said...

வலையமைப்பும் இடுகைகளும் நன்றகாவுள்ளன.

::))

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

நன்றி திரு.குணசீலன்

மிருணா said...

முதல் 10 வரிகளும் மனதில் ஒரு உவகை ஏற்படுத்துகின்றன. picturesque! அடுத்து வரும் வரிகளும் அருமை. இலைகளாலும் நீரை உறிஞ்ச முடிந்தாலும், அது செடிகளுக்கு நன்மை அல்ல என்கிறது அறிவியலும். ஒருமையும், இருமையும் அழகாக, ஆழமாகச் சொல்லப் பட்டிருக்கிற நல்ல கவிதை.வாழ்த்துக்கள்.

Anonymous said...

வேர்களுக்கு நன்றி. தன்னலம் பாராத சில மனித வேர்களும் இப்படி உண்டு.

Post a Comment