Thursday, June 16, 2011

வெக்கை


கரும்புகையேறிய விதானத்தின்
கீழ் பரப்பிலிருக்கும் புலனாகா
துளைகளில் கொதிநீர்த்துளிகளென
கசிகிறது வெப்பம்
அடர்ந்திருக்கும் இருளை
உறிஞ்சி பருப்பொருள் சிதைத்து
எடையற்ற வெக்கையாக
உமிழ்கின்றன நாட்புறத்து சுவர்கள்
வெப்பத்தை சுவாசித்து
வெப்பத்தை வெளியேற்றி
வெதும்புகின்றன அறையுட்சுழலும்
சுவர் பல்லிகள்
நினைவுகளில் எரிந்து,
கனவுகளில் உதிர்ந்து
சாம்பலென வெக்கையில் கரைகிறது
உயிருமிழும் பெருமூச்சு


Share/Bookmark

1 comments:

Vel Kannan said...

ம்ம்ம்ம்... தனிமை வெக்கை தான், திரு.
பெருமூச்சில் உதிரா எண்ணங்கள்

Post a Comment